Charakterystyka stwardnienia rozsianego

Rozpoznanie stwardnienia rozsianego należy do jednego z najtrudniejszych w całej diagnostyce medycznej i laboratoryjnej. Jednak nie rzadko zdarza się tak, ze chorobowa bywa diagnozowana niewłaściwie, gdyż objawy są bardzo niespecyficzne. Ma to również uzasadnienie w tym, że nadal do końca nie wiadomo co jest jej przyczyną. Naukowcy nadal spędzają dziesiątki godzin w laboratorium, aby dociec prawdy. Póki co, bezskutecznie. Okazuje się, że wbrew wcześniejszym przekonaniom nie jest to choroba, za którą odpowiedzialne są geny. Oznacza to, że osoba chora nie może przekazać swojej choroby na swoje potomstwo. Najgorsze jest to, że pierwsze objawy są bardzo niespecyficzne. Pacjent jest zmęczony, apatyczny, ma złe samopoczucie. Kolejne objawy są już bardziej typowe, jednakże mogą ujawnić się dopiero po kilku latach. Nie trudno się domyślić, że bardzo utrudnia to diagnostykę. Na stwardnienie rozsiane choruje znacznie więcej kobiet i co gorsza przebieg ich choroby jest znacznie bardziej agresywny niż u mężczyzn. Ryzyko zwiększa się, jeśli pacjenta ma cukrzyce, miażdżyce czy jest osobą otyłą. Leczenie nadal jest związane z ogromnymi kosztami i w Polsce jest praktycznie niemożliwa. Największym powikłaniem stwardnienia rozsianego jest kalectwo, które wymaga długotrwałej i kosztownej rehabilitacji.

Both comments and pings are currently closed.